ความรักที่ไม่มีวันบรรจบ

ทุกคนเมื่อผ่านวัยช่างฝัน ...ก็คงจะต้องมีความประทับใจที่อาจจะสามารถพัฒนาเป็นความรักได้ หากใครได้รับโอกาสนั้นแล้ว ขอให้จงรีบคว้าเอาไว้...เพราะอย่างน้อยมันก็คือสิ่งดีๆ ที่อยู่ในใจเรา....ขออย่าให้เป็นอย่างเรื่องของนายไม่กล้า กับยัยกลัวความประทับใจที่เกิดจากการได้ใกล้ชิดมีให้เห็นเสมอในสังคม ไม่เว้นแม้แต่นายไม่กล้า ผู้ซึ่งเป็นหนุ่มอารมณ์ดีที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรในโลกเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเขาเลย และเมื่อเขาได้มารู้จักกับยัยกลัวผู้ที่สดใส และมีความรักให้กับทุกคน แต่มีความกลัวบางอย่างอยู่ในความสดใสนั้น เขาทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และแอบมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน ... แต่ไม่เคยบอกกัน ...จนกระทั่งหน้าที่ได้ทำให้ทั้งสองต้องจากกัน ไปอยู่คนละซีกโลก แต่อย่างที่บอก ทั้งสองเป็นเพื่อนกันแน่นนอนไม่ว่าค่าโทรศัพท์จะแพงขนาดไหน นายไม่กล้าก็จะโทรหายัยกลัวเสมอๆ ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ ยัยกลัวก็รู้สึกดีๆ แต่เนื่องจากนายไม่กล้า ก็ไม่กล้าบอกความรู้สึกแท้จริงของเค้ากับยัยกลัว และยัยกลัวก็กลัวความรักที่เกินเพื่อนแต่ในใจลึกๆ ของทั้งคู่ก็คิดว่าคงมีซักวันที่จะกล้ารับความรู้สึกนี้....แต่การรอคอยมันก้ต้องมีวันสิ้นสุดลง เมื่อโทรศัพท์ในห้องของยัยกลัวดังขึ้น กรี้งๆ "ฮาโหล" เสียงเต็มไปด้วยความสดใส เพราะเพื่อนโทรมา เดี๋ยวต้องได้ยินเสียงนายไม่กล้า แน่ๆ เพราะไม่ได้โทรมาหลายอาทิตย์แล้ว... สิ่งที่ยัยกลัวคิดเป็นจริง...ยัยกลัวได้ยินเรื่องนายไม่กล้า... แต่เป็นเรื่องที่ไม่อยากได้ยินที่สุด เพื่อนบอกว่า นายไม่กล้า ถูกรถชนเข้าโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ก่อน ... และเสียชีวิตแล้ว เมื่อเช้านี้ ....เหมือนฟ้าผ่ากลางแดด ยัยกลัวไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดกับนายไม่กล้าเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงวันเบญจเพศ.... คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายัยกลัวเสียใจแค่ไหน ในงานศพนายไม่กล้า ไม่มีใครเห็นน้ำตายัยกลัวทุกอย่างสงบ ดูราวกับว่าแค่เพื่อนตาย เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจจะรับได้ ยัยกลัวคิดว่าถ้าหากมีใครสักคนมาบอกว่า "มันไม่จริง นายไม่กล้าแค่ล้อเล่น " ขอแค่ซักคนบอก ยัยกลัวก็พร้อมที่จะเชื่อแต่ก็ไม่มี..... เมื่อเวลาผ่านไป.....ทุกสิ่งที่ดีๆ ก็ยังอยู่ในใจยัยกลัวเสมอและหากมีซักครั้งที่ได้เจอกันอีก ไม่ว่าที่ใดๆ ในโลกนี้และโลกหน้า.... ยัยกลัวก็อยากบอกนายไม่กล้าว่า "นายจะคงเป็นคนที่เรามีความรู้สึกดีให้ตลอดไป และนายจะถูกเก็บไว้ในใจเสมอ"